emmanuel_rotsaert_album1
Aline Vanderbeke & Emmanuel Rotsaert, jaren ’40.

Emmanuel Rotsaert (geboren op 08-12-1917 in Jeufosse [Frankrijk] en overleden op 05-03-1996 te Brugge) en partner Aline Vanderbeke (geboren op 16-01-1921 in Oudenburg en overleden op 15-03-2003 te Brugge). Op deze foto, hiernaast, staat Emmanuel Rotsaert (oudste zoon van Octave Rotsaert) en Aline Vanderbeke, de foto werd gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als u goed kijkt naar deze foto ziet u Emmanuel in tenue van het leger. Emmanuel en Aline hebben elkaar ontmoet op een kermis ergens in een oud West-Vlaams dorpje, tegen de kust. Emmanuel moest altijd met de fiets van Brugge naar Oudenburg fietsen om zijn geliefde te kunnen zien. Aline Vanderbeke is opgegroeid in Oudenburg, ze was 12 jaar toen haar moeder stierf, dat trof haar zo diep dat ze dit de rest van haar leven zou meedragen, tegen haar kleinkinderen praatte ze daar regelmatig over. Emmanuel Rotsaert is tot zijn achtste opgegroeid in Frankrijk en daarna in Brugge. Toen hij 11 jaar was stierf zijn broertje door een auto-ongeluk. Ze hadden allebei op jonge leeftijd iemand dierbaars verloren. Gelukkig hadden ze elkaar gevonden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Emmanuel bevelhebber van soldaten bij het leger, dus hij had wel iets te zeggen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog moesten ze hoe dan ook het veld op. Eén van zijn mannen had psychische problemen, hij moest het veld op maar kon niet. Emmanuel deed een oogje dicht om zijn soldaat te beschermen tegen ‘la folie de la guerre’ (het gekke van de oorlog). Soldaten die zich terug trokken waren landverraders en werden terechtgesteld door het Belgische leger (vroeger was dit zeer gebruikelijk), om zo’n situatie te vermijden liet Emmanuel zijn soldaat doen en ging met de rest het veld op. Nadien werd er niets over gezegd, in het voordeel van deze soldaat. Als de Duitsers België ingenomen hadden kwam Emmanuel terecht in de gevangenis, de voorlopige gevangenis was in een kelder. Door de tralies heen kon Aline praten met haar vriend. Na een paar uur werd Emmanuel vrijgelaten en werd hij niet als krijgsgevangene meegenomen zoals bij zovelen het geval was.

alineenemmanuel01
Aline Vanderbeke & Emmanuel Rotsaert op kraambezoek. Begin jaren ’80.

Vlak na de Tweede Wereldoorlog zullen ze een elektronica zaak openen, vooral Aline stond in de winkel, terwijl Emmanuel reparaties aan het doen was bij klanten.

Emmanuel was na de Tweede Wereldoorlog, radiografische inspecteur. Anekdote: ieder jaar tijdens de winterperiode en wanneer de Damse vaart volledig bevroren was ging Emmanuel gaan schaatsen. Rond de jaren ’50 zullen ze op de Torhoutsesteenweg 470 te St-Andries Brugge een stuk grond kopen met dennenbomen, ze gaan er een aantal bomen omkappen om er een mooie villa eigenhandig op te plaatsen, anekdote: later geven ze hun stuk grond de naam “Ter Dennen”, ze hadden de naam opgemerkt op een ander stuk grond en vonden dit wel een mooie naam.

alineenemmanuel02
Emmanuel Rotsaert & Aline Vanderbeke in hun eerste huis te Brugge, merk het borstbeeld op dat op de achtergrond tentoongesteld staat.

Ze zullen in totaal tien kinderen krijgen (zie stamboom). In het huis waren mooie kunstwerken van grootvader Octave aanwezig, de werken zijn helaas allemaal verloren gegaan tijdens de brand van 1984. Het huis was volledig uitgebrand en verwoest en helaas de mooie unieke werkstukken erbij, er was niets overgebleven, alles zag zwart en was een puinhoop, het jaar ’84 was een ramp voor de familie Rotsaert. Wat opmerkelijk was tijdens deze brand is dat de bovenkamer waar Marthe de Bernoville (moeder van Emmanuel) tijdelijk logeerde intact was. Na de ravage van 1984 was er iets opmerkelijks gebeurd, ze hebben toen een appartementje kunnen huren (eigenlijk een krot waar de paddenstoelen in de kasten groeiden) in de koning Albert I-laan, waar vroeger het ruiterstandbeeld van Albert I stond. Intussen werd een nieuwbouw gezet, in 1986 konden ze in de nieuwe villa op de Torhoustesteenweg 470, intrekken.

Zoon Emmanuel had in zijn leven een paar tromboses gehad, zijn eerste trombose kreeg hij in de jaren ’50, hij heeft zijn werk als radiografische inspecteur moeten stopzetten en zijn winkel moeten sluiten, en kreeg van de staat een invalide kaart, zijn tweede trombose kreeg hij eind jaren ’70, ze hebben hem toen moeten opereren, een klonter bloed ter hoogte van zijn hals was het probleem, na de operatie zou hij aan één kant verlamd worden. Hij kreeg een derde trombose midden jaren ’90, na de derde trombose zal hij zich niets meer herinneren van het heden, enkel familieverhalen uit het verleden, van zijn vader en moeder. Twee jaar later zal hij naar boven gaan met Aline om te gaan rusten, toen hij helemaal boven was stortte hij in elkaar. De spoeddiensten hebben hem nog proberen te reanimeren. Hij trok zich teveel aan, hij moest zorgen dat er brood op tafel kwam voor 10 kinderen en heeft samen met zijn vrouw eigenhandig een villa neergezet. Hij was een moedig man en stond klaar voor iedereen.

Ik weet nog toen mijn grootmoeder sprak over mijn grootvader, toen hij van zijn werk kwam, dat hij niet meer op zijn benen kon staan. Hij had trouwens ook een tijdje een eigen zaak en personeel onder hem, dat maakte hem waarschijnlijk extra bezorgd.

alineenemmanuel03
Emmanuel Rotsaert, Paul Rotsaert & Aline Vanderbeke op bezoek in Oostende bij Elisabeth Vanderbeke (zus van Aline)

Nadat haar man stierf was moeder Aline er eigenlijk nooit meer bovenop gekomen, en zelfs als je het niet zag aan haar, was ze verdrietig en depressief, ze wilde nooit meer weg van huis, naar de kerk (mis) gaan was, de laatste jaren dat ze nog leefde, er teveel aan. Niettemin was ze wel zeer christelijk zoals haar man.

Ze wilde ook thuis sterven zoals haar man, ze zei altijd ‘ik wil bij mijn ventje blijven’, na jaren mentale zwakte te hebben geleden kreeg ze de laatste maanden voor haar overlijden daarbovenop ook fysieke zwakte, dat alles werd haar teveel, ze heeft op het einde heel veel afgezien, ze wilde niets weten van een ziekenhuis en nog veel minder van doktoren, en zelfs haar eigen huisdokter was er teveel aan. Ze had veel moed en veel pijn, maar uiteindelijk is ze in haar eigen huis in vrede komen te overlijden, zoals dit haar wens was.

Een paar dagen voor de begraving, zag ik haar in het mortuarium, ze zag er zo mooi uit, met haar wit kleedje en lange witte haren, ze was precies een prinses die nu eindelijk in vrede kon rusten. Ik kon nu terug rustig slapen omdat ik weet dat ze daar veel beter is dan op deze wereld. Afscheid nemen doel veel pijn, maar wat zij mee gemaakt heeft is onmenselijk.

Door: M. Lootens (gepubliceerd in 2006 en aangepast in 2013/2018)

Spellingsfout gezien? Selecteer de tekst met uw linker muisknop en klik op Ctrl+Enter.

Eén opmerking op deze pagina

  1. Toen de kunstenaar Octave Rotsaert overleden was in 1964 werd het stuk grond, waar het huis en de atelier op stond, verkocht. De meeste werken die in het huis stonden werden deels verkocht en deels afgestaan aan de zoon van de kunstenaar. Omdat er blijkbaar geen plaats meer was in de villa van de zoon zijn er sommige kunstwerken van onze meester onder de grond gestopt. De kunstwerken die over gebleven zijn in het huis van de zoon zijn dan deels vernietigd geweest door de brand van 1984.

Geef een reactie